Birgitt Surma

Ik ben Birgitt Surma, laatstejaarsstudente Fotografie aan de campus Narafi (LUCA School of Arts). Deze week neem ik het Instagramaccount @narafi.foto over.

Van kinds af aan maakte ik met het fototoestel van mijn papa foto’s van mijn zus. Op mijn zestiende betrok ik mijn vriendinnen erbij en was mijn camera niet meer weg te denken.

Toch ben ik absoluut niet geboren met de overtuiging dat ik fotograaf moest worden. Ik hield ervan mijn vriendinnen en zus te fotograferen, maar dat ik meer kon? Daar had ik geen benul van. Dat besef is stapsgewijs doorgedrongen.

Aan het einde van het middelbaar begon ik me steeds vaker af te vragen of het me toch niet zou lukken om een leven als fotograaf te leiden. Hoeveel jaar moet ik fotograferen om mezelf fotograaf te mogen noemen? Hoe lang duurt het vooraleer mijn werk uniek is en geapprecieerd wordt? Zo uniek dat ik ervan kan leven?

Passie

Uiteindelijk besloot ik een ‘gulden middenweg’ te nemen: Journalistiek. Hier kon ik mijn liefde voor taal en beeld zomaar combineren. Voor het eerst werd ik echt uit mijn comfort zone gehaald en kreeg ik de kans om mensen te leren kennen wiens verhalen me enorm wisten te boeien. Ik studeerde af, maar miste na drie jaar toch die passie.

Die ontbrekende passie vond ik terug in mijn kinderdroom die ik jarenlang aan de kant had geschoven. Ik besefte dat ik altijd spijt zou hebben als ik het niet zou proberen en schreef me vrij impulsief in op Narafi. Een impulsieve beslissing waar ik nu, drie jaar later, nog geen moment spijt van gehad heb.

Narafi

Toch liep het niet allemaal van een leien dakje. Doordat mijn technische achtergrond zo goed als onbestaande was, duurde het even vooraleer die achterstand ingehaald was en ik mijn creativiteit de vrije loop durfde te laten. Gelukkig leerde ik al snel mijn liefde voor documentaire kennen. Tijdens de Reportageweek in Keulen voelde ik mij als een vis in het water. Hier dwaalde ik dagenlang rond, op zoek naar interessante individuen op straat.

Na drie jaar kan ik met zekerheid zeggen dat ik me thuis en welkom voel op Narafi. Onderweg leerde ik ook een interessante mengelmoes van mensen kennen die allemaal hetzelfde doel voor ogen hadden: iets moois maken. Dat motiveerde me enorm om door te zetten en iets te maken waar ik trots op ben.

De mens

Gaandeweg begon ik steeds meer in mijn kunnen te geloven. Mijn focus legde ik meer en meer op het portretteren van de mens. Nieuwe mensen leren kennen via fotografie, daar geniet ik echt van. Jongeren, liefde, kwetsbaarheid en nostalgie zijn thema’s die vaak onbewust terugkeren in mijn fotografisch werk. Hier wil ik me dan ook verder in blijven verdiepen.

Toekomst

Voor Narafi wist ik niet dat ik fotograaf kon of mocht zijn. Ik zag het enkel als een verre, onbereikbare droom. Maar al snel besefte ik dat mijn verlangen om foto’s te maken moeilijk te onderdrukken was en ik het liefst de rest van mijn leven beelden wilde blijven maken.

Normaal gezien studeer ik binnen enkele maanden af, maar helaas verplicht de huidige pandemie ons om even op de pauzeknop te drukken. De komende weken en maanden zorgen voor grote onzekerheden, en de gigantische druk die ik voel mijn mijn tijd nuttig in te vullen en creatief te blijven neemt ook toe. De gedachte dat zoveel unieke kunst ontstaan is uit beperking en isolement vind ik juist enorm overweldigend. Toch hoop ik om Narafi mooi te kunnen afronden met beelden waar ik trots op ben. Momenteel probeer ik echter niet te veel vooruit te blikken en neem ik elke dag zoals hij komt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.