Ianthé Meylemans

Ik ben Ianthé, momenteel in mijn laatste jaar fotografie aan Narafi en deze week heb ik het geluk mijn werk te mogen tonen op het instagramaccount @narafi.foto.

Wil je weten hoe ik met mijn gat in de boter ben gevallen op Narafi? Lees dan zeker even verder.

Fotografie als redding

Ik hou enorm van dingen maken. Ik hou van het gevoel dat je iets op de wereld zet dat zonder jou nooit had bestaan. Jammer genoeg ben ik enorm ongeduldig. Tekenen, schilderen, piano, cello,… het zat er allemaal niet in. Het was een geluk boven ongeluk want zo kwam ik terecht bij fotografie. Fotografie was snel. Ik zag direct een resultaat op mijn scherm. De foto’s waren natuurlijk vreselijk slecht, maar dat was juist goed. Want ik zag het en kon onmiddellijk een andere en betere foto maken.

Fotografen als redding

Fast forward naar een aantal jaar later. Niet wetend wat ik exact wou doen, begon ik aan een opleiding Communicatiewetenschappen aan de UGent. Ik merkte al snel dat het niet volledig mijn ding was en begon mij te vervelen. Die verveling is een zege geweest. Ik stak meer en meer tijd en energie in fotografie. Ik bekeek tutorials, kocht how-to boeken en plande fotoshoots met vriendinnen. Maar nog belangrijker: ik begon te kijken naar het werk van andere fotografen.

Een fotoboek wijst de weg

Het boek ‘Sleeping by the Mississippi’ van Alec Soth opende mijn ogen voor de documentairefotografie. Het is een project dat het leven rond de Amerikaanse rivier in beeld brengt, of zoals hij het zelf mooi verwoordt “using the river as a route to connect with people along the way”. Ik hield ervan hoe eerlijk en onverschrokken hij mensen portretteerde, zonder ooit het nodige respect te verliezen. Het voelde alsof ik zelf langs de oevers van de Mississippi wandelde en in de ogen van die mensen keek. Voor mij was het voor de eerste keer duidelijk wat ik wou doen.

Fotografie als oplossing

Dankzij een heel begripvolle en ondersteunende thuis, begon ik aan een tweede opleiding: fotografie. Nu zit ik ondertussen in mijn derde jaar op Narafi en heb ik nog geen enkele seconde spijt gehad. De afgelopen jaren is fotografie voor mij een manier geworden om de wereld te beleven, om momenten te appreciëren en te erkennen, om op te letten terwijl alles aan het gebeuren is, om het verhaal te vertellen van de levens die het mijne kruisen. Het is een manier om herinneringen een plaats te geven voor ze verdwijnen.

Momenteel gaat al mijn aandacht naar het maken van een bachelorproef. Het is allesbehalve gemakkelijk geweest, met mooie kansen die wegvielen door het coronavirus. Maar hoe kan ik klagen, wanneer zoveel mensen veel grotere offers moeten maken nu. Ik blijf in ieder geval proberen en we zien wel wat er uitkomt.

De ups, maar ook de downs zijn nodig om te groeien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.