13 april 2020

Katoo Peeters

Ik check voor de zoveelste keer tijdens deze Coronalockdown mijn mails in de hoop op spectaculaire wijze een leuke fotografie-aanvraag te krijgen in plaats van de ene annulering na de andere.

Ik zie een mailtje van Jürgen, docent aan Narafi, in mijn mailbox verschijnen.

Of ik als oud-studente de Instagram van Narafi wilde overnemen? Deze vraag had ik niet verwacht, maar jazeker!

Ik besloot zijn mailtje even te laten bezinken en merkte dat dit een uitstekende kans was om te reflecteren over mijn fotografieparcours sinds mijn afstuderen. Was ik nu werkelijk wat men noemt een ‘fotografe’? En deed ik nu wat ik écht voor ogen had, steeds met de volle goesting?

Narafi-ERA

In juni 2017, ondertussen bijna 3 jaar geleden, ben ik afgestudeerd aan Narafi. Tijdens de jury toonde ik mijn eindwerk RHINOCEROS, een fotodocumentaire rond het leven van Tumelo Thibedi Morema: neushoorn-anti-stroper, vader en vriend. Merkwaardig onderwerp voor een Belgische studente? Klopt, sinds juli 2016 was ik namelijk niet meer in Brussel te vinden, maar een 10.000km verderop, in Zuid-Afrika. Na 10 maanden van helikoptervliegen boven het Krugerpark, het vastleggen van neushoorn-onthoorningen, zelfgebrouwen alcohol drinken in het dorp en zo veel meer avonturen, was het tijd om huiswaarts te keren.

Eenmaal thuis was het contrast met mijn ‘vorige’ en onbezorgde Zuid-Afrikaanse leven gigantisch. Ik kwam van mijn ik-doe-mijn-eigen-goesting-bubbel terecht in de Belgische rush. Op 4 weken tijd moest ik mijn eindwerkselectie, portfolio, presentatie, prints en jury klaarkrijgen. Na wat slapeloze nachten is alles goedgekomen en zwaaide ik met mijn diploma in de hand Narafi uit. Laat het echte leven nu maar beginnen, bye bye studententijd!

Reality check

Aanvankelijk zag ik dit positief in, tot ik besefte… Hoe ga ik nu geld verdienen? De magazines staan niet te springen om jouw verhaal te publiceren of om met nieuwe ideeën jou als beginnende fotografe het volle vertrouwen te geven om dit tot een goed einde te brengen. Gedurende mijn tijd in Zuid-Afrika heb ik veel mooie herinneringen opgebouwd, maar hier stond ik dan in België. Wat was ik nu met al mijn Zuid-Afrikaanse contacten? De eerste weken als studente-af liep ik wat verloren en besefte ik dat ik amper een Belgisch netwerk had opgebouwd. Ik wilde graag fotodocumentaires blijven maken, maar merkte dat dit niet evident was.

Tot ik plots een telefoontje kreeg van Klasse, onderwijsmagazine van de Vlaamse Overheid. Of ik een reportage rond de overgang van lagere school naar middelbaar wilde maken? Niet onmiddellijk een onderwerp dat ik zelf zou kiezen, maar zeker wel iets waar ik mijn eigen touch in kon steken. En zo kwam de bal aan het rollen… Na Klasse volgden nieuwe klanten als A.S. Adventure, Tomorrowland, MAN architecten, Dônum design, … Aanvankelijk combineerde ik zulke opdrachten met het werk voor een event bureau, maar na verloop van tijd kon ik mijn dagen volledig vullen met uitsluitend fotografiewerk.

Reflect

Niet alle opdrachten die in mijn mailbox verschijnen zijn volledig mijn ding, maar brengen wel brood op de plank. De uitdaging zit dan in het goede evenwicht vinden tussen de commerciële klant plezieren en er je eigen inbreng aan toevoegen. Onthoud dat de meeste klanten je aanspreken omdat ze reeds beelden van je hebben gezien die hen aanspreken. Het is dus belangrijk om je eigen stijl niet te verloochenen.

Wat is nu die specifieke eigen stijl? Dat is me ook niet altijd even duidelijk… Ik merk dat als ik mijn beelden van 3 jaar geleden bekijk ze helemaal anders aanvoelen dan mijn beelden nu. Vind ik dat erg? Nee, lange tijd geloofde ik dat als ik afstudeerde het leven als echte fotografe kon beginnen. Eigenlijk is het schoollopen niet gestopt, maar is iedere dag opnieuw een leerschool.  Klinkt als een cliché, maar dit klopt wel degelijk. Wekelijks krijg ik een vraag waarover ik nog niet had nagedacht en die ik toch eens even moet navragen bij collega-fotografen. Hoe zit het met de rechten van mijn foto’s en hoe factureer ik deze? Heb ik algemene voorwaarden nodig? Ik hoor een diepe zucht van de docenten die ettelijke uren aan deze onderwerpen hebben gewijd… Het spijt me, iedereen heeft sowieso heel goed opgelet tijdens deze interessante lessen, maar zolang je er niet mee geconfronteerd wordt in de echte volwassen wereld, onthouden wij – onbezorgde studenten – dit meestal niet.

Let it go

De tip die veel fotografen met een mooi uitgebouwde carrière geven, is om te blijven investeren in eigen projecten. Ik moet eerlijk toegeven dat mijn gemotiveerde pas afgestudeerde ideeën wat in de vergetelheid zijn geraakt en het uitbouwen van een netwerk met het verdienen van mijn eigen kost de bovenhand heeft genomen… Aanvankelijk maakte ik plannen om een fotodocumentaire te maken in Palestina, maar merkte ik dat met de lopende kosten als zelfstandige dit moeilijk te combineren viel. Toen maakte ik deze plannen wat haalbaarder: kon ik een project vinden in België waarachter ik me helemaal kon zetten in mijn vrije tijd? Momenteel is dat nog niet het geval, maar ik merk dat mijn interesses vandaag de dag sterk neigen naar interieur en design. Ik geloof dat op het gepaste moment de juiste opportuniteit zich voordoet waardoor ik iets voel bruisen dat kan uitgroeien tot een volwaardig eigen project. Op dit moment voel ik mezelf nog als te wispelturig en spring ik van de ene interesse of invalshoek naar de andere. Ik heb de druk om te creëren momenteel wat proberen loslaten. De continue vergelijking met overproductieve fotografen – dankjewel Instagram – maakt het er niet makkelijker op en zorgt geregeld voor die extra onzekerheid. Iedereen legt zijn eigen weg af en wanneer ik een passie voel opkomen geloof ik dat ik deze weg ten volle zal inslaan en benutten.

What’s next?

Ik probeer mezelf kleine doelen te stellen: binnen de 3 jaar als zelfstandige wilde ik graag een buitenlandse productie gedaan hebben. In mijn eerste jaar mocht ik al naar Singapore voor Klasse dus stond ik verbaasd van de snelheid waarmee ik evolueerde. Ik probeer de kleine gelukjes te appreciëren, blijf mezelf nieuwe doelen opleggen en ik geloof dat ik er zo zeker ga komen. Zolang ik mijn job met veel plezier blijf doen en mezelf zie groeien, komt het wel goed geloof ik. In alle jobs die ik krijg en waarin een uitdaging zit, neem ik kleine aspecten mee. Ik hou moodboards bij, neem screenshots van interessante beelden die mijn dagelijkse Instagramfeed passeren, bezoek expo’s, noteer eventuele ideeën voor persoonlijke projecten en blijf met verbazing en passie rondom mij kijken en vastleggen. Mijn werk en interesses fluctueren met mijn mood en uiteindelijk begin ik eenzelfde lijn te zien. Zolang dit op deze manier verder blijft evolueren en ik op geregeld tijdstip kritisch durf reflecteren, kan ik trots zijn op mezelf.

Benieuwd naar mijn meest recente werk? Check dan zeker mijn website www.katoopeeters.com of Instagram @katoopeeters.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.