Damon De Backer (°1996) studeerde tussen 2014 en 2017 aan het NARAFI. Gaandeweg ontdekte hij zijn passie voor portret en kleuren.

Damon heeft opdrachten voor onder andere De Morgen (Magazine), Knack Weekend, H&M België, BOZAR, …

Deze week neemt hij het Instagram account van zijn opleiding over met zijn eigen werk.

BXL

“ Fotografie, daar zit weinig toekomst in zeker?” 
“ Oei, ga je daar wel van kunnen leven?” 
“ Amai, Brussel… is dat daar niet gevaarlijk?”

Het waren de drie standaard vragen die ik kreeg toen ik mensen vertelde dat ik naar Brussel zou trekken om er fotografie te studeren. En eerlijk? Ik had geen antwoorden klaar. Als ik nu terugkijk naar dat moment, had ik eigenlijk geen idee waar ik aan begon.

Huisfotograaf

In het secundair onderwijs kwam ik uit de richting Latijn Moderne Talen en ik was de enige van mijn klas die niet verder zou studeren aan de universiteit. Op dat moment was ik voornamelijk bezig met concerten fotograferen. Kort na de start van het eerste avontuur – fotografie studeren in Brussel – kwam het tweede: ik mocht de nieuwe huisfotograaf van concertzaal Ancienne Belgique worden, mijn grote droom sinds ik zestien was.

Er volgde een behoorlijk gek jaar: ik volgde alle lessen en ateliers, keerde na mijn schooldag terug naar mijn kot om snel iets te eten en zat zo’n vier avonden per week in de AB. Ik zat in een ritme met heel weinig slaap maar waar  goesting was mijn grootste brandstof leek.

Ogen open

Doorheen de opleiding werden ons in de ateliers alle genres fotografie aangereikt: van straatbeelden en reportage tot stillevens, van portret en mode tot architectuur. Aangevuld met de lessen kunstgeschiedenis gingen mijn ogen open: ik begon toen pas te beseffen wat een mens allemaal kon doen met een camera. Dat was eigenlijk mijn grootste geluk. Tijdens de eerste twee jaar op NARAFI ontdekte ik dat ik meer dan alleen concertfoto’s wou maken. Het was pas door alles een kans te geven, dat ik leerde (en nog steeds leer) wat me interesseert.

Ik merkte al snel dat portret echt mijn ding was. Mijn eindwerk SPECTRUM is op die manier een versmelting van mijn drie jaar in Brussel geworden. SPECTRUM werd een gestileerde portretreeks met muzikanten en acteurs zoals Tamino, Mathieu Terryn (Bazart), Joke Emmers, Lynn Van Royen,… Hiervoor liet ik mij inspireren door het kleurgebruik van filmmakers als Wes Anderson en Jean-Pierre Jeunet. 

School’s out

Doorheen mijn studies combineerde ik schoolwerk al met enkele andere opdrachten, als student-ondernemer. Toen ik in 2017 mijn diploma op zak had kon ik op die manier vrij vlot de overgang maken naar het full time freelancen. 


Kort nadat ik afgestudeerde, contacteerde De Morgen me met de vraag of ik voor hen wou beginnen fotograferen. Uiteraard twijfelde ik geen halve seconde. Toen is de bal echt aan het rollen gegaan. Opdrachten voor Knack Weekend, Sabato, H&M België, NATAN, Chase, Kringwinkel, BOZAR,… volgden. Ieder project of opdracht is een nieuwe leerschool. Dat gebeurt soms met vallen, maar altijd weer met opstaan. ’t Is ook belangrijk om dat toe te laten. 

Het plezier in het fotograferen is de afgelopen jaren alleen maar gegroeid. Ik ben me er van bewust geworden dat fotograferen – net zoals alles in het leven – om verbinden gaat. Als het nu om de mens, het verhaal of het voorwerp gaat: als ik de match met de persoon of het onderwerp voel, gaat alles vanzelf en is mijn goesting om er in te vliegen onuitputtelijk. In de toekomst wil ik zelf ook meer op zoek gaan naar de projecten die zowel inhoudelijk als visueel aansluiten bij wat ik doe, onder andere door meer te vertrouwen op mijn buikgevoel – want ja, dat bestaat écht. 

2020 and beyond

Dit jaar was eigenlijk heel goed gestart. Ik kreeg opdrachten die me 100% lagen en waar ik echt mijn eigen stempel op mocht doordrukken. Voor het eerst in een lange periode had ik zelfs tijd vrijgemaakt om terug naar een expo met nieuw eigen werk toe te werken. 


Helaas, half maart keerde het tij. Het grootste deel van onze levens viel stil en werken zoals voordien was niet meer mogelijk. Voor iemand die niets liever doet dan portretten maken, viel die social distance dan ook vrij zwaar.
De opgelegde maatregelen dwongen me om creatief te zijn en snel te schakelen. Iedere moeilijke periode zorgt voor nieuwe mogelijkheden, je moet ze alleen willen zien en dingen kunnen loslaten.
Zo heb ik in begin van de lockdown een kleine portretreeks gemaakt van de zorgverleners in ziekenhuizen. De media hadden het continu over “de zorgsector”. Ik wou laten zien dat er achter die vage term wel echt mensen van vlees en bloed zaten.

Slow up, homie.

Wat heel deze periode op lange termijn zal opbrengen kan niemand voorspellen. Eigenlijk wens ik iedereen een trager en échter leven toe.
Ik hoop voor mezelf dat ik verder kan bouwen aan mijn visuele identiteit: als het nu om een portret, een stilleven, een interieur of straatbeeld gaat. Dat kost tijd.


Maar zoals zanger Jacob Banks ooit zei in een interview: “ Slow up, homie. Time is the only currency that matters.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.