Alumna Tiene Carlier over haar studie als werkstudente aan Narafi Foto

Tiene Carlier studeerde afgelopen juni af aan Narafi als werkstudent. In deze blogpost kijkt ze terug op haar studie en hoe ze haar weg in de documentaire fotografie heeft gevonden. Voor haar bachelorproef ‘Nomaden in Brussel’ dook ze in de complexe realiteit van mensen zonder papieren.

Tiene Carlier vertelt:

Ik ben al heel lang geboeid door beeldtaal. In het middelbaar dacht ik er vaak aan om fotografie te studeren. Toch durfde ik de stap niet te wagen.

Nadat mijn studies sociaal werk waren afgerond, zat ik met een knoop in mijn maag. Ik ging beginnen op de arbeidsmarkt, maar wou eigenlijk nog altijd fotografie studeren. Ik worstelde daarmee en vond geen oplossing. Tot ik zag dat Narafi trajecten voor werkstudenten aanbood!

In het begin schrok Narafi me af omdat de school erg focust op techniek. Maar tijdens de studie was ik daar eigenlijk blij om. De portretlessen in de studio leerden me heel goed met licht omgaan. Je hebt er echt alle soorten lichtbronnen tot je beschikking.

In het tweede jaar maakte ik de keuze om documentaire te volgen. Hier had ik al van het begin van de studie naar uitgekeken. Je leert er hoe belangrijk je omgang met mensen is om goede foto’s te maken. Als je beelden creëert in de realiteit, en portretten wil maken van mensen die je niet kent, moet je aansluiting vinden en je durven open te stellen. Dat is net het leuke én het moeilijke aan reportages en documentaires maken.

Je camera wordt op die manier een medium om in situaties te komen die je anders niet tegenkomt. Een poort naar andere levens. Ik besloot om in mijn laatste jaar dan ook een documentaire reeks te maken als bachelorproef.

Tijdens mijn laatste studiejaar woonde ik in Brussel, een stad die ik niet goed kende. Ik stond te popelen om op verkenning te gaan en wou dat verbinden aan mijn bachelorproef. Tijdens één van mijn wandelingen botste ik op L’Hospitalière, een oud ziekenhuis dat sinds een jaar leegstond. Het pand was net die nacht gekraakt.

Ik was nieuwsgierig en maakte een praatje met de nieuwe inwoners. Zo leerde ik verschillende collectieven van sans-papiers kennen. Zij bezetten leegstaande gebouwen om niet op straat te moeten leven. 

Ik was meteen geboeid door deze gemeenschap. Ondanks hun kwetsbare positie zijn ze enorm georganiseerd en op de hoogte van de wetgeving en hun rechten. Ik daarentegen voelde hoe onwetend ik was over de hele situatie en wou meer over deze groep te weten komen. Natuurlijk kende ik de verhalen, de nieuwsberichten en de tragiek van dit mondiale probleem. Maar eigenlijk wist ik bitter weinig van die werkelijkheid. Zelfs al speelt het zich ook af in mijn hoofdstad, mijn woonplaats.

Hoe vaker ik op bezoek ging, hoe meer ik wilde bijleren. Maar dat is net het moeilijke van de situatie – het valt onmogelijk te traceren hoeveel personen in deze precaire situatie leven. Het grootste deel van hen leeft in Brussel omdat je er makkelijker anoniem kan leven en zwart werk kan vinden. Maar exacte aantallen, duidelijke gegronde redenen waarom de wereld is ingericht zoals ze is ingericht … Niemand kan het met duidelijkheid zeggen. Daarom vinden ze het belangrijk om het onderwerp te blijven belichten en hun eigen verhaal te vertellen.

Vanuit L’Hospitalière leerde ik ook inwoners van andere bezette gebouwen kennen. Er zijn er namelijk heel veel zoals deze in Brussel, maar wederom is er geen duidelijkheid over het aantal. Ik ontmoette mensen die in oude kantoorgebouwen, scholen en hotels leefden. Ook in de begijnhofkerk in Brussel ging ik vaak langs.

Iedereen kent de beelden van de Begijnhofkerk van Brussel die vaak het nieuws haalden omwille van de hongerstaking. Dat was inderdaad een hele trieste, pijnlijke situatie. Maar desondanks ervoer ik de bezoeken in de bezette gebouwen meestal als vrolijk en gastvrij. Maar ik ontdekte dat deze open, ontspannen houding ook een noodzaak was. Mensen zonder papieren zitten vast. Ze kunnen enkel tegen lage lonen in het zwart werken en lopen altijd het risico om uitgezet te worden. Mijn hele ervaring was gekenmerkt door uiteenlopende gevoelens: frustratie en moedeloosheid, maar ook verwondering en verbondenheid.

Nu mijn studie gedaan is, wil ik naast mijn huidige deeltijdse job graag een eigen praktijk uitbouwen als fotograaf. Ik hou ervan om schoonheid te creëren in de studio of er daarbuiten naar op zoek te gaan. Het is een manier om bij te leren over de wereld en dingen vast te leggen die ik eerder niet kende en ook anderen graag wil tonen. Ik heb er zin in om deze kant van mij verder te ontwikkelen.

www.tienecarlier.be
Instagram: @tienecarlier

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.